بلاگ شبيه درذکرمسائل مريم گلي

again

"هو"

 

به بردیا که نگاه می کنم می فهمم چرا همه چیز یکجا و ناگهانی به دست نمی آد.چرا از بدو تولد قادر به راه رفتن و حرف زدنو حتی کنترل حرکاتمون نیستیم.تدریجی بودن تکامل رو می فهمم

به بردیا که نگاه می کنم می فهمم یادگرفتن از لحظه ی تولد شروع میشه نه از کلاس اول.

می فهمم چرا ترس در بچه ها وجود نداره که اگه بود هیچ حرکتی انجام نمی شد

تازه می فهمم چرا یه چیزایی مثل خندیدن ناخوداگاه از درون آدم می جوشه و اصلا یادگرفتنی نیست.

می فهمم میشه اکتسابات رو فرم داد.صیقل داد مثل چه جوری خندیدن یا چه جوری فکر کردن.حتی چه جوری زندگی کردن

وقتی بعد از هر چرخیدن دنبال آفرین آفرین های ما می گرده می فهمم چرا تشویق یه نیروی محرکه ی قویه 

از همه مهمتر اینکه فهمیدم برای شروع جدید و نقشه های جدید هیچ وقت دیر نیست وقتی می دونم که تکامل یه امر تدریجیه و میشه هر لحظه چیزی یاد گرفت مخصوصا اگر مشوق خوبی مثل پوریا آدمو همراهی کنه.

کلی فکر دارم. کلی نقشه

 

 

 

 

نقطه

"هو"

 

 آرام آرام از تو دور می شوم خیلی دور ولی نه آنقدر که نفهمی نمی بینی ام

از تو دور می شوم و لی دستهایم را برای تو می گذارم نه روی تاقچه روی چشمهایت از پشت سر شاید هنوز گاهی دلت بخواهد مثلا غافلگیرت کنم

از تو دور می شوم ولی هیچ چمدانی با خودم نمی برم که سنگینی اش کشاکش آمدنو نیامدن را درونم ایجاد کند

می روم بی خداحافظی بی بوسه بی کاسه ی آب پشت سرم

می روم و در اولین ایستگاه می بینم سالهاست که انگار زنی دارد برایم دست تکان می دهد

می روم و فکر می کنم چرا بی نقطه سر هیچ خطی نمی شود رفت؟

 

 

 

 

 

اثاث کشی

"هو"

 

داریم از این خونه می ریم. همین فردا

دلم برای اینجا تنگ میشه. حتی برای دادوبیدادهای خانوم رحیمی با پسرش یا قربون صدقه های بلند آقای طغرلی با لهجه ی شاهرودی که ساعت هفت صبح به نوه ی کوچیکش می رفت.برای پرهام و پدرام که ساعت دو ی بعد از ظهر تو طبقه ی بالای ما اسکوتر بازی می کردن.

احساس می کنم خونه ی بعدی بهتر از اینجاست...ه ه هوم م م م

آره حتما اونجا بهتره

فردا

"هو"

 

این آخرین سودوکوی من برای تو ،کمی بیشتر طول کشید.می خواستم از وقتم نهایت استفاده را ببرم .حتی از وقتی که هنوز نیستی برای بودنت.

 

نمی دانم کداممان بیشتر غافلگیر خواهیم شد. آنکه می گرید یا آنکه ... نمی دانم.

 

 

 

 

کن

"هو"

 

بدرد مرا

که درد

سرآغاز زادن است

و من

ققنوسی در رگ هایم می دود

که بوی باران می دهد تنش

بوی آویشن

و انگار قرار است

چیزی از دردهای زمین کم کند

از زمین

که اگر کم کنی

زن می شود

می خندد            می داند                                    می زاید   

" و آبرو پشت هیچ لبخندی نمی ماند "*

 

بدرد مرا

که درد 

سرآغاز من است

و شاید زمین

زنیست

که شیر می دهد

و خون می بلعد

و تنهایی اش ابریست

که وقتی گریه اش می گیرد

مهربانتر از همیشه نگاهش می کند

 

                                                                        تیر89

*:احساس می کنم این سطر رو قبلا جایی خوندم یا شنیدم.

 

 

 

← صفحه بعد

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

لینکستان